De tulp
Hja stie yn 'e maitiid
yn't fermidden fan freonen
en bûgde, sa fyntsjes
de hannen yn in kûm
en it sulver dripte har ta
as bliere skientme yn it hert
hja hâlde har yn 't lykwicht
sadat de skat bewarre bleau
doe 't de sinne it har frege
healwei har bestean
joech se goedens lekkend
de wrâld har part werom
en doe't se rûm weijûn hie
wie hja grutter dan ea,
ferskronfelen har hannen
en bêden de lea.
Vertaling gedicht
De tulp
Ze stond in het voorjaar
temidden van vrienden
en boog, zo teer
haar handen in een kom
en het zilver drupte
als blije schoonheid in haar hart
ze balanceerde kunstig
zodat de schat bewaard bleef
toen de zon het haar vroeg
halverwege haar bestaan
gaf ze goedheid lekkend
de wereld haar deel terug
en toen ze gul gegeven had
was ze groter dan ooit,
verschrompelden haar handen
en dekten haar toe.
©Miranda Mei
